5 min

10 min

15 min

(typ bijvoorbeeld: Typhoon, technologie, 5 minuten, NRC, reportage)

Nico Dijkshoorn: wat ik heb geleerd

tekst: Rens Lieman, Esquire   |    fotografie: Gregor Servais

zoeken

esc om te sluiten    z om te openen

Esquire

april 2012

tekst

Rens Lieman

fotografie

Gregor Servais

leestijd

5 minuten

Levenslessen van Nico Dijkshoorn (1960), schrijver. (Esquire, april 2012)

‘Toen ik vorig jaar die demente alzheimer-vader van mij in het verzorgingstehuis bezocht, dacht ik alleen maar: Klootzak, zitten we dan. En daarna: Jezus, waar komt dat vandaan?

...

Ik ben een gitarist. En ik ben, nou ja, mensen zien mij als een schrijver. Ik voel me nu ook een schrijver.

...

Tien jaar geleden dacht ik: iedereen leest wel wat ik schrijf. Maar als ik dan vier alinea’s van Johnny van Doorn erbij pakte, kon ik wel weer ophouden. Niet uit onzekerheid, uit pure realiteitszin.

...

Johnny van Doorn is de beste schrijver van Nederland. Mijn absolute held.

...

Als ik íets bewijs in hetgeen ik schrijf, is het dat ik mij kan verplaatsen in anderen. Maar mensen willen mij blijkbaar zien als een knetterharde man.

...

Net als bij mij, zaten de gedichten van Johnny van Doorn altijd op de lach en nooit op de ontroering. Maar Johnny heeft een switch gemaakt. Er bestaat geen proza dat meer ontroert dan dat van hem. Hij begreep ineens waar het om draaide. Daarmee voel ik een zekere verwantschap.

...

Van mijn vader Klaas heb ik nooit gehouden. Ik was wel trots op hem. Het was een heel grappige man. Maar om van iemand te houden, moet je liefde terug krijgen.

...

Oom Wim en oom Ger hebben mij gered uit dat gezin. De een gaf mij boeken, de ander een gitaar.

...

Oom Wim zag dat ik intellectueel vast zat en gaf mij vanaf mijn dertiende consequent boeken. Brave New World van Aldous Huxley. Oorlog en vrede van Leo Tolstoj. Ik ging er helemaal in op. Wim kwam uit een gezin waar het absurd was als je een boek las. Ook hij had zich daaruit los gevochten.

...

Ik heb leren schrijven door het tien jaar lang elke dag te doen. En door veel te lezen. Gerard Reves Op weg naar het einde is levensveranderend geweest.

...

Ik ben van de laatste zinnen. Die moeten raak zijn.

...

Mulisch, Hermans; ik heb er nooit een reet aan gevonden. Ik houd niet van mooischrijverij.

...

Het korte verhaal dat ik bij mijn leraar Nederlands had ingeleverd, was een openbaring. Voor het eerst zei iemand dat ik iets heel goed kon. Er gebeurde niets in dat verhaal – slechts het ochtendritueel van een depressieve man. Heel literair eigenlijk, en atypisch voor een jongen van vijftien. De klas reageerde daar op, toen ik het moest voorlezen. Niemand heeft gelachen, niemand vond mij een lul.

...

Zuigen, fucken; ik houd ervan.

...

Ik gaf die reaguurders bij GeenStijl precies wat ze niet wilden. Kwamen er weer negenhonderd reacties in de trant van: “Tyf op, we willen je niet!” Prachtig.

...

Ik begon mij pas schrijver te voelen toen ik twee jaar geleden voor Hard Gras het verhaal Bob houdt het voor gezien schreef, een verhaal over de tijd dat mijn zoon bij de jeugdopleiding van AZ speelde. Dat had ik heel kaal geschreven, omdat het verhaal erg belangrijk voor mij was. Voor die tijd schreef ik vrij bloemrijk. Hier vond ik mijn nieuwe toon.

...

Die uitbarsting van mijn vader die ik in het boek beschrijf, heeft tot de even goede als tragische afspraak geleid dat mijn vader en ik het nooit meer over wezenlijke dingen zouden hebben.

...

Tot mijn vijfentwintigste was ik gewoon een hardcore Klaas. Als je met mij op een camping was, stond ik de hele boel te entertainen. Ik voelde dan wat mijn vader ook altijd gevoeld moest hebben als iedereen aan zijn lippen hing met die grappige verhalen van hem. Je bent on top of it. Toen ik op vakantie in Tunesië eens hetzelfde deed, zei mijn toenmalige vriendin: “Stoppen Niek, het is niet te doen, ik schaam me dood.” Ik realiseerde me dat ze gelijk had. En dat is het verschil met mijn vader: ik heb wél zelfreflectie.

...

Ik doe bij De Wereld Draait Door precies het tegenovergestelde van wat mijn vader altijd deed. Ik kijk en observeer mensen. Hij heeft zijn hele leven nog nooit het ongemak, de vreugde of welke andere emotie dan ook van een ander mens gezien.

...

Als ik dan toch iets goeds van mijn vader heb meegekregen, zij het op een verknipte, rare manier, is het afkeer tegen pretentieus gedoe.

...

Ik schijn een van de weinige mensen te zijn die vindt dat ik liever ben geworden in mijn werk.

...

Ik houd van mijn kinderen. Mijn vader heeft dat niet gehad. Dat is nu juist zo raar. Als je niet een onwijs ongevoelige lul bent, dan moet je dat soort gevoelens toch kunnen hebben?

...

De beste laatste zin is geschreven door Malcolm Lowry in Under the Volcano. Een man valt in een ravijn, overlijdt, en dan denk je als lezer dat het verhaal klaar is. Maar dan komt er nog dit: And somebody threw a dead dog after him. Lig je daar, dood, krijg je nog een dode hond toegegooid.'


Nico Dijkshoorn
Nicolaas (Nico) Dijkshoorn (Amsterdam, 1960) is schrijver, columnist, dichter en muzikant. In 2008 ontgroeide Dijkshoorn zijn status als internetcolumnist en publiceerde hij zijn eerste duizend gedichten onder het pseudoniem P. Kouwes: Daar schrik je toch van. Daarna volgden De tranen van Kuif den Dolder, DIJKSHOORN en Kleine Dingen. Hij schrijft verhalen voor onder meer Hard Gras en is columnist voor onder andere De Volkskrant. Tevens is hij huisdichter bij De Wereld Draait Door. Afgelopen januari kwam Nooit ziek geweest uit, een zeer persoonlijke roman over zijn vader. De vader van Nico Dijkshoorn overleed vier weken nahetverschijnen van Nooit ziek geweest.

 / 

       rens@renslieman.nl
Rens Lieman is freelance journalist. Zijn werk verschijnt onder meer in NRC Next, Het Parool, Esquire, ELLE en Nieuwe Revu. Lees hier meer verhalen.

meer interviews